Maand: februari 2025

The Expendables

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Het voelt lang geleden dat ik een film heb gezien die ik niet goed vond. Wel, ‘The Expendables’ heeft die (zoals in het Engels wordt gezegd) streak verbroken. Ik wilde een simpele actiefilm kijken vanavond. Ik koos voor deze film. Achteraf had ik beter iets anders kunnen kiezen.

Bij een film als ‘The Expendables’ verwacht je bloedpompende, adrenalineopwekkende actie. Helaas levert de film dat niet. Alle actiescènes zijn matig tot slecht van kwaliteit.

Grote reden voor de slechte actie is dat ik het niet kan volgen. Ik weet niet waar iedereen staat ten opzichte van elkaar. Je ziet een van de helden iemand doodschieten, maar je hebt geen idee waar de held staat en waar de schurk staat. Heeft hij een andere held gered met deze moord? Dat zou best kunnen, maar sinds ik niet kan volgen waar iedereen staat is het onmogelijk te zeggen. Dit haalt alle spanning weg.

Zelfde met achtervolgingen. Ook daarbij kan ik niet zien hoe dichtbij de schurken bij de helden zijn. Is hun auto slechts een paar meter verwijderd van de helden, of zijn ze meer dan honderd meter van elkaar verwijderd? Ik kan het niet zien. Dit haalt opnieuw alle spanning weg.

Daar komt ook nog eens bij dat als iets in een computer is gemaakt het mij moeilijker warm kan krijgen dan als iets echt is. En in deze film is zelfs het bloed duidelijk in de computer gemaakt. Ik weet niet of in films als bijvoorbeeld “John Wick” bloed ook animatie is, maar als dat het geval is heb ik het bij “John Wick” niet door. In “The Expendables” is het zo overduidelijk dat het mij afleid.

Het acteerwerk is voor het grootste gedeelte een voldoende. Ik vind Dolph Lundgren niet heel intimiderend overkomen. Ik weet niet of dat het doel was of niet. Ze hebben het in de film over een verslaving als ik het mij goed herinner. Iets wat nooit meer terugkomt trouwens. Ik weet ook niet wat voor verslaving het moet zijn, maar de man komt in iedere scene over als een alcoholist die net een nacht heeft doorgehaald in een bar.

Jet Li slaat ook de plank goed mis. De man moet de humor leveren in de film, maar hij levert helemaal niets. Zelfs zijn vuistgevechten zijn niet boeiend om naar te kijken. Vooral ook omdat ik nauwelijks kan zien wat er gebeurd door het slechte monteren en camerawerk.

Verder doet Randy Couture (die ik nergens van ken) ook maar mee voor spek en bonen. Hij heeft een scene met vijf regels die grappig moeten zijn, maar totaal geen indruk achterlaten. De rest van de film vergat ik constant dat hij er ook nog was.

Sylvester Stallone lijkt nog wel moeite te doen om wat energie in de film te pompen, maar alleen Jason Statham weet echt een sterke prestatie neer te zetten. En ik moet toegeven dat Stallone en Statham chemie met elkaar hebben. Alle momenten dat zij samen zijn zijn de beste momenten in de film. Mickey Rourke doet het ook wel leuk trouwens.

Mijn advies. Kijk de film maar niet. Het is simpelweg niet van voldoende niveau. Het is een tamme, verwarrende actiefilm met humor die niet werkt.

Spoilerdeel

Het verhaal dat Mickey Rourke vertelt over de vrouw die sprong is het emotioneel sterkste moment in de film. Het is nog altijd matig. Ik voel geen emoties opkomen bij het zien van de scene, en vergeleken met goede films stelt dit niets voor. Toch is het een hoogtepunt in de film, al is het enkel omdat de rest van de film zo tegenvalt. Wel moet ik zeggen dat Stallone in deze scene emotie weet te tonen zonder bijna iets te zeggen. Dat laat zien dat hij weet hoe te acteren. Het is alleen jammer dat het verloren gaat aan een film als dit.

Dan over de enige twee goede actiescène. Dat is als ze terugkeren met het vliegtuig om de mannen op de kade af te schieten. Ten eerste is deze scene goed omdat ik kan zien wat er gebeurd. Ik kan de scene volgen. Ik denk dat het ook meehelpt dat Statham echt uit dat vliegtuig hangt. Dit is voldoende realisme voor mij om te voelen dat de actie echt is. Verder heeft het wapen waarmee hij schiet een goede kracht. De tweede goede actiescène is als ze met de vrouw rijden naar het paleis en dan soldaten komen die ze moeten neerschieten. Waarom is dit goed? Opnieuw, ik kan zien wat er gebeurd en wie waar staat. Hierdoor wordt het spannend. Omdat ik duidelijk zie dat ze in de problemen zitten.

Dan nog iets over als ze op het eind in de hal staan en het hele leger buiten op hen schiet. Je denkt dan bij jezelf, een goed gegooide granaat zou onze helden direct uitnemen. Uiteraard gooit niemand een granaat. Maar om het nog even in te wrijven gooien onze helden wel granaten zodra ze naar buiten rennen. De actiescène die dan volgt is trouwens het beste voorbeeld van wat ik bedoel met dat je niet kan volgen wie waar is tijdens de actie. Je kan er niets uit opmaken. Het maakt de actie nutteloos en stoort zo mateloos dat het knijterhard faalt op alle fronten.

Het wapen van Terry Crews is wel gruwelijk. Je voelt de kracht van het wapen bij ieder schot. Dat wapen is het beste in de hele film. Dat klinkt misschien slecht, en dat is het ook, maar dit wapens is het beste in de film bij verreweg. Heel vet.

Vind ik dan alles aan ‘The Expendables’ slecht? Nee. Maar ik wilde een leuke actiefilm kijken en kwam bedrogen uit. Het heeft niet de jeukende hunkering naar actie gekrapt die ik voelde. Ik had beter ‘John Wick: Chapter 4’ kunnen aanzetten. Toch geef ik ‘The Expendables’ een vier uit tien, ondanks dat ik geen cijfers geef, maar ik wil overbrengen dat de film niet een en al slecht is. Er zitten een paar acteerprestaties in van voldoende niveau en twee goede actiescènes. Maar helaas heeft het niet meer te bieden dan dat.

John Wick: Chapter 3 – Parabellum

Simon de Vries

Spoilervrij deel

De film ‘John Wick: Chapter 3 – Parabellum’ belooft in het begin heel goed te worden. We zien gevechten zoals we ze nog nooit eerder hebben gezien in de eerste twee films. Ook is de situatie waarin Wick zit in het begin van de film geniaal bedacht. Ik had met plezier een hele film gezien waarin Wick zichzelf al vechtend door New York verplaatst opzoek naar een oplossing voor zijn probleem.

Wat we uiteindelijk krijgen als film is gelukkig nog steeds erg vermakelijk. Het verhaal brengt ons naar nieuwe locaties. Deze verandering van omgeving helpt om de film vers te laten voelen. Het probeert duidelijk geen herhaling te zijn van deel één en twee.

Ook de achtervolgingen hebben wat variatie vergeleken met deel een en twee. Er worden voertuigen gebruikt die Wick nog niet eerder heeft gebruikt. Net als bij de eerste twee gevechten laat dit de film vers aanvoelen.

Dan een groot probleem. In de eerste twee films overleeft Wick dingen zonder gebroken botten of kleerscheuren wat hoogst onwaarschijnlijk is als een echt persoon dit overkomt. In deel drie komen dit soort situaties net iets te vaak voor. Wick overleeft alles zonder probleem. Het is te onwaarschijnlijk. Te onrealistisch. Ik weet dat de film niet realistisch probeert te zijn, maar het gaat net iets te ver. In film één wordt Wick door drie mannen uitgeschakeld in zijn huis, en dit doen ze enkel door hem te schoppen en slaan. In deel drie staat Wick op zonder veel problemen net nadat hij geweld is ondergaan vele malen heftiger dan slaan en schoppen. Het stoort mij.

Ik heb nog twee andere problemen. Ten eerste zijn een aantal gevechten te lang en hebben te weinig variatie. Het zijn dezelfde soort gevechten die we al hebben gezien. Wick die mensen door hun hoofd schiet terwijl ze op de grond liggen. Tweemaal dacht ik bij een gevecht, het is zo wel goed geweest, ga maar door. En dan als tweede, de motivatie van Wick vind ik stom. In het ‘spoilerdeel’ vertel ik wat zijn motivatie is om te blijven vechten. Wat ik wel kan zeggen is dat het zo veel sterker was geweest als Wick blijft vechten simpelweg omdat hij in leven wil blijven. Dat is voldoende motivatie en past ook beter bij de toon van de film.

Ondanks alle problemen is “John Wick: Chapter 3 – Parabellum” meer dan vermakelijk. Met de geweldige opening en variatie in omgeving voelt de film origineel genoeg vergeleken met zijn voorgangers. Ik kan hem zeker aanraden.

Spoilerdeel

Ik denk dat het begin van de film het sterkst is. Wick die probeert te overleven zonder hulp in een stad vol moordenaars is simpelweg een geweldig idee. Als er dan ook nog eens twee vechtmomenten zijn die volledig origineel aanvoelen heb je helemaal een winnaar van een opening.

Het gevecht met de messen en paarden zijn beide creatief en uniek. Variatie in de gevechten helpt de film een nieuwe ervaring te maken. Niet een herhaling van wat we al hebben gezien. Hierdoor begint de film veelbelovend. Helaas valt het verhaal daarna alweer snel in herhaling. Ik heb het over de gevechten waarbij Wick man na man uitschakelt en ze daarna door het hoofd schiet als ze op de grond liggen. Ze proberen nog wel te variëren door de twee honden van Halle Berry in het gevecht te mengen, en ik moet toegeven dat er een paar leuke stunts tussen zitten, maar de honden leiden niet voldoende af van het feit dat we dit soort gevechten al vaker hebben gezien in deel één en twee. En waarbij in de eerste twee delen het mij niet verveelt moet ik toegeven dat in “John Wick: Chapter 3 – Parabellum” het gevecht met Berry en het eindgevecht beide net iets te lang doorgaan. Op een gegeven moment heb je het wel gezien. Er is maar zo vaak dat je kan zien hoe iemand in zijn hoofd geschoten wordt terwijl hij al op de grond ligt voordat het herhaling wordt.

Dan over de reden dat Wick wil blijven leven. Dit wil hij om zijn overleden vrouw te kunnen blijven herinneren. Dat is zwak. Het was zoveel beter geweest als Wick simpelweg wil leven omdat hij niet dood wil gaan. Dat hele, ik doe het enkel om mijn vrouw te kunnen blijven herinneren, past niet bij de stijl van de film. Het is te zoetsappig. Het is of de schrijvers hebben bepaald dat Wick niet geeft om zijn leven, en er dus krampachtig een reden moest worden verzonnen waarom hij zou blijven vechten. Maar ik zeg, laat hem vechten simpelweg omdat hij wil leven. Laat hem een vinger afsnijden simpelweg omdat hij wanhopig wil blijven leven. Alleen maar blijven leven om je vrouw ter herinneren is lomp, en ik geloof er niet in dat iemand bereidt is zo ver te gaan voor een reden als dat.

Wat ik wel leuk vind aan de film, tot aan vlak voor het laatste gevecht, is hoe Wick alles maar net aan overleefd. Denk aan het moment dat hij zijn hand op de trap legt van het hotel waardoor hij net op het nippertje veilig is voor zijn achtervolger. Het maakt het verhaal spannender doordat Wick niet kan winnen. Hij kan slecht net op het nippertje overleven.

Alleen, dit op het nippertje overleven wordt weer te ver geduwd op het eind. Ik heb het over het gevecht dat hij heeft op het eind met twee mannen in het glazen paleis van het hotel. Ze geven Wick simpelweg de kans weer op te staan nadat ze hem op de grond hebben gevochten. Waarom doen ze dat? Geen idee. Ze zeggen iets in een taal die ik niet ken. Misschien legt dat uit waarom ze Wick laten opstaan. Er is echter een klein probleem. Netflix heeft geen Engelse ondertiteling voor deze film. Nederlandse ondertiteling ga ik niet aanzetten want dat stoort mij te veel. Dus ik heb geen idee wat wordt gezegd iedere keer als ze in de film een andere taal dan Engels spreken, en dat is nog best wel vaak. Dus voor nu kan ik enkel zeggen dat ik niet begrijp waarom ze hem een kans geven weer op te staan, en dat haalt de spanning weg. Wick kan op die manier nooit verliezen.

Zelfde geldt voor als Wick door glazen plaat na glazen plaat wordt gegooid. Ik begrijp dat het grappig moet zijn, maar het is mij gewoon te veel. Ik stoor mij er meer aan dat Wick al dit overleefd zonder ook maar een kledingscheur, dan dat ik het grappig vind om te zien. En laat mij niet beginnen over dat Wick vijf schoten en de val van minimaal tien verdiepingen hoog overleefd op het eind zonder problemen. Goed, we weten niet honderd procent of hij geen fysieke problemen heeft, maar het feit dat hij het overleefd en de kracht heeft zijn hand op te steken is mij te veel. Ik stoor mij er aan. Hij is zo onverwoestbaar dat het niet langer leuk is nog grappig. Als deel vier er nog een schep bovenop gaat doen weet ik niet met hoeveel plezier ik die film ga kijken.

Dan nog iets kleins. De opmerking van Wick op de vraag “what do you need” waarop hij zegt “guns. Lots of gun”. Als ik het mij goed herinner zegt Keanu Reeves dat in de “Matrix” ook op dezelfde vraag vlak voor de laatste akte. Schattig. Had van mij niet gehoeven, maar kan ook geen kwaad.

John Wick: Chapter 2

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Aan het begin van de film was ik even bang dat “John Wick: Chapter 2” een herhaling zou worden van de eerste film. Dezelfde redes voor Wick om te handelen en dezelfde soort schurken. Gelukkig is dit niet het geval. Al snel gaat de film een hele nieuwe richting uit.

Wat de film goed doet is de escalatie. Ditmaal is de situatie waarin Wick zit vele malen lastiger dan de situatie in “John Wick”. Ook heeft deze film elementen die niet in de eerste Wick zaten. Ik heb het hierbij bijvoorbeeld over de tekst op het scherm. Dit helpt om de film een eigen karakter te geven. Dat is nodig, want de film is op sommige punten namelijk wel hetzelfde als de eerste film.

De aaneenschakeling van actie en vuistgevechten die Wick heeft zijn op bepaalde punten niet veel anders dan in de eerste film. Gelukkig zijn dit maar een paar punten. De film weet op creatieve manieren nieuwe actiescènes te geven die uniek voelen. Er is dus meer dan genoeg variatie. Hierdoor blijft de film vers en verveelt nooit. Het enige wat wel opvalt is dat de vuistgevechten en de manier waarop Wick de meeste mensen vermoord praktisch hetzelfde is als in deel één. Wel besef ik mij, sinds ik de film een dag later kijk dan het eerste deel, dat herhalingen mij daardoor meer opvalt. Als er een jaar of meer tussen had gezeten zou de herhaling mij waarschijnlijk niet opvallen.

Ik denk dat de film een perfecte lengte heeft. Als het nog een half uur langer was doorgegaan was het mij denk ik gaan vervelen. Op het eind van de film was ik aardig klaar met al het geweld. Deze film is zo’n twintig minuten langer dan het eerste deel. Op Netflix kan ik zien dat de “John Wick”-films met iedere iteratie langer worden. Ik ben erg benieuwd hoe de volgende films er voor gaan zorgen dat de actie niet te veel in herhaling valt.

Het verhaal is net als bij deel één lekker simpel. Je kan het hele plot van de film in twee zinnen opnoemen. Het is opnieuw slechts een excuus om goede actie te hebben. Ook het filmwerk is dit keer weer buitengewoon. Vooral het laatste half uur van de film weet je weer in de droomachtige staat te brengen waarbij simpelweg geniet van de beelden op je scherm.

Dan het einde van de film. Uiteraard zal ik niets weggeven, maar het eind belooft een heel spannend derde deel. Ik kan nu al niet wachten om die te zien, wat morgen gaat zijn. Als je “John Wick: Chapter 2” nog niet hebt gezien, en deel één goed vindt, dan kan je deze film ter harte aanraden.

Spoilerdeel

Hierbij de twee zinnen die het plot beschrijven: Wick moet een zus doden van een oude baas. Deze oude baas zet vervolgens een contract uit door heel New York om Wick te doden voor zeven miljoen. Simpeler kan niet, en beter kan niet. Een film als dit doet er goed aan een lekker simpel verhaal te hebben. Zo hoeft je brein zo min mogelijk te doen en onthouden. Hierdoor kan je lekker in die halve droom status komen en genieten van de kleuren die op je netvlies schijnen.

Het moment dat Wick een contract op zijn hoofd krijgt van 7 miljoen is geweldige escalatie van de situatie. Je vraagt je af hoe ze dit nog kunnen overtreffen in nummer 3 en 4. Er is een poster voor “John Wick: Chapter 2” waar Keanu Reeves gezicht in het midden is met tientallen geweren die op hem zijn gericht. Dat belooft een epische film te worden, en de film maakt die belofte ook waar. Het voelt inderdaad echt of Wick nergens meer veilig is en om iedere hoek een nieuwe moordenaar staat.

Ik kan helaas niet veel meer bedenken om over de film te schrijven. De actie is buitengewoon, de duistere humor is leuk en de manier waarop de film geschoten is mag van mij een prijs verdienen. Heel heel goed.

Knight and Day

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Ik had nooit gedacht dat ik de film “Knight and Day” ooit weer zou kijken. Ik heb de film gezien toen hij uitkwam op DVD. Reden daarvoor is dat ik een groot Tom Cruise fan ben. Maar nu toevallig zie ik vandaag een artikel voorbijkomen met de titel “Succesvolle actiefilm met Tom Cruise scoort op Netflix”. Dit gaat over de film “Knight and Day”. En ik denk direct bij mijzelf: is dat niet die slechte film die ik ooit heb gekeken op een luie zondag? Hoe kan het dat deze opeens wordt bekroond als ‘Succesvolle actiefilm’. Heb ik iets gemist al die jaren geleden toen ik hem voor het eerst keek? Om dat te achterhalen heb ik de film nog een keer gekeken. Hierbij mijn bevindingen.

Om het simpel te zeggen: de film is een voldoende. Een 6. Het is leuk genoeg voor een avond simpel vermaak. De actie is oké. Veel is duidelijk wel computeranimatie. Ik heb dit ooit al eens eerder geschreven in mijn recensie voor “The Expendables 4”. Namelijk dat ik misschien te verwent bent door de echte stunt in de “Mission Impossible”-films, maar als ik zie dat iets in een computer is gedaan vind ik het niet spectaculair om naar te kijken. Het maakt mij niet warm. Mijn adrenaline begint niet te pompen als ik paar auto’s gemaakt in een computer door de lucht zie vliegen. Toch heb ik mij vermaakt met de actie in deze film.

Dan de humor. Ik heb nooit hardop gelachen en eenmaal gegrinnikt. Veel grappen, bijna alle grappen eigenlijk, doen het gewoon totaal niet voor mij. Dat is alles wat ik daarover heb te zeggen.

De film probeert duidelijk zichzelf niet te serieus te nemen. Auto’s ontploffen nadat er op geschoten wordt, personages worden niet geraakt terwijl vijftien man op hun schiet en voertuigen worden soms omgekieperd met kleine kracht, om maar te noemen. Dit is een voordeel. Hierdoor kan de film lekker doen wat het wil doen zonder dat het aan realisme moet houden. Het is juist leuk dat de film onrealistisch is.

Mijn conclusie is dat “Knight and Day” oké is. Ik denk dat ik die eerste kijkervaring – vijftien jaar geleden alweer (ben toch oud aan het worden) – te hoge verwachtingen had. Waarschijnlijk door Cruise. Ik had “Mission Impossible I” en “Valkyrie” al gezien en vond beide geweldig. “Knight and Day” is wel echt een stap terug vergeleken met die twee films.

Sinds de film het goed doet op Netflix zal er wel iets zijn wat ik mis. Dus kijk hem vooral en bepaal zelf of je het met mij eens bent.

Spoilerdeel

“Knight and Day” is wel duidelijk gemaakt in de tijd dat Cruise zijn ego continue gestreeld moest worden. We moeten hem zien zonder shirt, hij is de man die alles kan en Cameron Diaz zegt hoe graag ze seks met hem wil hebben. Gelukkig is het niet zo erg als in “Mission: Impossible II”. Ik kan mij er in “Knight and Day” wel overheen zetten.

Dat Diaz meerdere keren buiten bewustzijn raakt is een leuk plotelement. Ik moet toegeven dat het stuk waarin ze achttien uur buiten bewustzijn is en we flardes zien waar zij en Cruise gevangen zijn, uit een helikopter moeten springen en met een boot naar Cruis’ zijn eiland gaan leuk is bedacht. Ik moet er niet hardop van lachen, maar het is zeker vermakelijk. De scene in de helikopter laat mij toch even grinniken. Dat is wel helaas de enige keer in de film.

Dan over Cruise en Diaz samen. Ze hebben chemie… maar meer als vrienden, niet als een stel dat verliefd op elkaar wordt. Van die liefde geloof ik weinig. Dat is het enige wat mij wel een beetje stoort. Ik geloof er gewoon niet in. Op de een of andere manier is het moeilijk Cruise romantische chemie te laten hebben met een vrouw op het scherm. De enige keer dat het naar mijn mening lukt is in “Mission: Impossible III” en “Rain Man”. Hoewel in “Rain Man” niet het vuurwerk is dat wel is in “Mission: Impossible III” geloof ik wel in “Rain Man” dat Cruise en zijn vriendin echt een relatie hebben. Maar nu ben ik over hele andere films aan het schrijven. Laat ik het maar afronden.

Zoals al geschreven in het spoilervrij deel: nu deze film het op Netflix goed doet is er waarschijnlijk iets wat ik niet zie. Dus als je de film geweldig vind is dat uiteraard geen probleem. Maar hé: al deze filmrecensies zijn puur mijn eigen mening.