Maand: maart 2025

Mission: Impossible – Ghost Protocol

Simon de Vries

Spoilervrij deel

‘Mission: Impossible – Ghost Protocol’ is een enorme stap vooruit in de serie. Van de eerste vier delen is dit verweeg het beste. Waarom?

Laat mij beginnen met het belangrijkste: De verhoudingen in deze film zijn anders. We volgen in ‘Ghost Protocol’ een team dat wordt geleid door Tom Cruise. Uiteraard was dit ook al gaande in de eerste drie delen, maar nu voelt het voor het eerst goed gebalanceerd. Cruise is niet meer de belangrijkste persoon in de film. Iedereen binnen het team is gelijk. Cruise heeft zijn ego voor het grootste gedeelte geparkeerd. Dit helpt heel erg in het voordeel van de film. Cruise kan nog steeds zijn stunts doen en een alleskunner zijn zonder dat het afleidt.

Uiteraard moet ik ook praten over de stunts. Gruwelijk. Dat is alles wat ik heb te zeggen. Meer dan tien jaar later zijn de actiescènes in deze film nog altijd ongeëvenaard. Wat ook meehelpt is de manier waarop het gefilmd is. Het filmwerk maakt stunts nog spannender dan ze al zijn. Tegelijk echter weet het ook nog humor in de mix te gooien. Het heeft zijn cake en eet het aan beide kanten. En de film hoeft geen boete te betalen daarvoor.

Dan even over de humor zelf. Bijna iedere grap raakt. Soms moet ik er enkel van grinniken, soms laat ik een kleine lach, maar iedere grap doet iets bij me.

De hele film is een aaneenschakeling van goede humor en actie, met zelfs nog een klein beetje drama. In mijn ‘Bourne Identity’-recensie, nu alweer een goede tijd geleden, heb ik geschreven dat iedere scene in die film memorabel is. De film heeft geniale scene na geniale scene helemaal tot aan het eind. ‘Mission: Impossible – Ghost Protocol’ is hetzelfde. Er zit geen een scene tussen waarvan ik denk, die heb ik al vaak genoeg gezien. En ik heb de film nu denk ik minimaal al tien keer gezien.

Het acteerwerk is ook uitmuntend. Er zit (bijna) geen zwakke opvoering in. Zelfs iemand als Simon Pegg. Hij is er duidelijk voor de humor, maar de man weet ook op de juiste momenten serieus te zijn en op de juiste momenten mee te doen aan de actie. Hierdoor voelt hij als een echt persoon en als een gelijke binnen het team. niet een flauw excuus voor enkel wat grappen.

Het enige wat niet zo sterk is aan de film is de schurk. Michael Nyqvist speelt hem. Ik weet dat Nyqvist een memorabele schurk kan spelen. Zo speelt hij er namelijk een in ‘John Wick’, en goed ook, maar in ‘Ghost Protocol’ is hij heel erg matig. Hij is niet slecht, maar er is ook niets aan hem waardoor ik hem herinner. Je vergeet hem direct als je klaar bent met kijken.

Toch kan ik niets anders doen dan positief schrijven over deze film. Alles aan de film werkt – behalve de schurk. Met ‘Ghost Protocol’ heeft de serie echt zijn draai gevonden. En het mooiste is, het wordt alleen nog maar beter van hier, maar dat is een verhaal voor de volgende keer.

Spoilerdeel

De film weet heel goed spanning op te bouwen. Een goed voorbeeld is als ze een scherm hebben opgezet om een bewaker van een hal te doen misleiden dat ze niet in de hal staan. Dit hele gedeelte is zonder muziek. Het zou heel makkelijk zijn om er een spannend muziekje onder te gooien met de gedachte dat dat het spannender maakt, maar het is juist de stilte waardoor de spanning echt niet meer te houden is. Hierdoor is het een van de krachtigste scenes uit de film. En dat zegt wat want de hele film is krachtig.

Bij het klimmen van de Burj Khalifa in Dubai voel je de hoogte. Mijn bilspieren knijpen samen iedere keer als Cruise naar buiten stapt. Het is verschrikkelijk spannend. Dat er ook nog goede humor is tijdens deze actiescène brengt de scene naar een ongekende hoogte.

Dan toch nog over iets wat minder is. Tijdens de achtervolging na het klimmen van de Burj Khalifa wordt op het eind een masker afgetrokken. Het koste mij meerdere keren kijken om te beseffen dat het Nyqvist is die een masker draagt. Dat laat zien hoe weinig Nyqvist als schurk een indruk maakt in de film. De eerste paar keer kijken wist ik nooit wat er nu precies aan de hand was. Ik begreep ook niet als wie Nyqvist zich voordeed door het dragen van het masker, en ik wist niet dat het Nyqvist was toen hij het masker aftrok. Opnieuw: het enige zwakke aan de film is de schurk.

Ik heb al vaker geschreven dat als ik zie dat iets in de computer is gedaan ik het direct minder spannend vind. ‘Ghost Protocol’ weet een perfecte mix te vinden tussen computeranimatie en echte dingen. De Kremlin tijdens de explosie ziet er duidelijk nep uit. Toch heb ik er niets over te klagen. Ik ben niet tegen computeranimatie. Ik vind gewoon dat overmatig gebruik, vooral in actiescènes, mij stoort. ‘Ghost Protocol’ weet perfect wanneer het echt moet zijn en wanneer het animatie kan gebruiken. Maar de hele ‘Mission: Impossible’-serie weet dat vrij goed. Denk bijvoorbeeld aan toen ik schreef dat de laatste scene bovenop de trein in ‘Mission: Impossible I’ spannend was ondanks dat veel duidelijk in een computer is gedaan.

Als je ook maar één van de drie eerste ‘Mission: Impossible’-films goed vind kan ik je zeker ‘Ghost Protocol’ aanraden. Het is op alle vlakken beter dan zijn voorgangers. Kijken dus.

Mission: Impossible III

Simon de Vries

Spoilervrij deel

O ja… vanaf nu begint de serie echt goed te worden. ‘Mission: Impossible III’ is een geweldige mix van spionage en actie. Het mist misschien nog de scherpe momenten met humor en indrukwekkende stunts, maar anders dan dat is ‘Mission: Impossible III’ de blauwdruk waarop de rest van de serie niet alleen bouwt, maar ook aanscherpt en verbeterd. Maar laten we voor nu maar enkel praten over deel 3.

Ik begin met Tom Cruise. Cruise speelt de alledaagse charmante man geweldig. Je gunt het Cruise in deze film echt om een gelukkig eind te hebben. Ik vind persoonlijk dat Cruise als acteur ondergewaardeerd is. Het is jammer dat de man tegenwoordig voornamelijk kiest om de stoere alleskunner te spelen. De man die altijd het beste is in zijn vak. Want Cruise kan zeker meer dan dat. Zoals zelfingenomen personages als in ‘Rain Man’ en ‘Magnolia’, maar ook de alledaagse man zoals in ‘Risky Business’ en nu in ‘Mission: Impossible III’.

Ook komt het geloofwaardig over dat Ethan Hunt uit deel 1 kan transformeren naar deze Hunt uit deel 3, sinds ik in mijn recensie over 2 heb geklaagd dat die Hunt niet als dezelfde persoon voelt. Deze Hunt bewandelt de perfecte middenweg tussen actie, realisme en de man die alles kan. Het is duidelijk dat ook de filmmakers begrijpen dat dit perfectie is, want Hunt zal niet veel meer veranderen na deze film.

Dan over de andere acteurs. Te beginnen met Michelle Monaghan. Monaghan en Cruise zijn vuurwerk samen. Je gelooft honderd procent dat deze twee voor elkaar zijn gemaakt. Nog knapper is dat vanaf de eerste scene je direct gelooft in hun relatie. We hebben geen lange scenes nodig om de personages uit te bouwen en op die manier langzaam er in te geloven dat ze verliefd zijn. Het is direct geloofwaardig en voelt natuurlijk aan. Hierdoor kan de film lekker snel naar de spionage en actie gaan, zonder dat het inlevert in spanning als de personages later in gevaar komen.

Jonathan Rhys Meyers en Maggie Q, die beide Hunt helpen op zijn missies in deze film, krijgen weinig kans om een indruk achter te laten. Er is maar een enkele scene waarbij ze een klein ademmoment krijgen en je ze bijna iets beter leert kennen, maar dan neemt de actie over voordat dat gebeurd. Het is vreemd. Want in bijvoorbeeld ‘Ghost Protocol’ krijgen de personages die Hunt helpen op zijn missie ook weinig ademmoment om te laten zien wie ze zijn, maar op de een of andere manier blijven die personages mij meer bij. Ik denk dat het komt omdat die personages iets meer bij de missies betrokken zijn en via hun manier van doen en praten zo een indruk kunnen achterlaten.

Neemt bijvoorbeeld Simon Pegg als Benji. Hij zit niet veel in deze film, en je zal hem zo weer vergeten. In deel 4 en verder krijgt hij kans toch een te laten zien hoe en wie hij is. Dit zit hem in de kleine momenten. Hoe hij zich bijvoorbeeld gedraagt terwijl hij bezig is met de missie.(spoilermoment voor ‘Ghost Protocol’ in deze laatste zin). Denk aan hoe hij praat en doet als hij samen met Cruise vermomt het Kremlin van Moskou inloopt.

Je leert zo veel over Benji door wat hij zegt en hoe hij het zegt. En nog genialer is dat dit gebeurd terwijl de scene uitspeelt. Er is geen moment nodig waar de personages rond een tafel zitten en elkaar beter leren kennen. Terwijl ze hun missie doen leren we de personages beter kennen. In deel 3 doen ze hun missie, maar leren we niets over de personages. Het is niet erg, maar je realiseert je hierdoor duidelijk dat vanaf deel 4 de films veel slimmer in elkaar zitten.

Dan over de schurk. Philip Seymour Hoffman is de beste schurk in de hele filmreeks tot nu toe. Sean Harris in deel 4 en 5 is ook goed, maar Hoffman is net een stapje verder. Je wilt op het eind echt graag zien dat hij wordt verslagen. Hij speelt zijn rol cool en gecalculeerd. Een echte psychopaat. Ik denk dat Harris de meest intimiderende schurk is in de serie, maar Hoffman is de engste schurk. Je wilt geen ruzie met hem. Je weet dat hij alles van je afpakt en je laat lijden op de rand van de dood terwijl iedereen van wie wie houdt voor je ogen wordt gemarteld. Dat is een enge schurk.

Dan iets wat ik minder vind aan de film. Alle kleur is uit de film gehaald. Dit was standaard in films rond 2005, maar ik ben er nooit een fan van geweest. Deel 4 en later behouden de kleuren niet alleen, ze gebruiken ze om prachtige beelden te geven. Dat is veel mooier en plezieriger om naar te kijken. Verder word ik ook een beetje claustrofobisch van alle close-ups in de films van gezichten. Het irriteert mij om de een of andere reden. Het is zeker niet zo erg dat het de scenes verpest, maar ik ben blij dat ze dit enkel voor deze film hebben gedaan. Het helpt wel om de film uniek te doen aanvoelen vergeleken met 1 en 2. En daar moet ik opnieuw respect voor geven.

Hoewel ik denk dat ze vanaf deel 4 de formule perfectioneren is deel 3 de geniale blauwdruk die de films zullen volgen. Een hele sterke film met sterke acteurs. Zeker het kijken waard.

Spoilerdeel

Om toch nog een klein stuk over Hoffman te schrijven. Het voelt zo bevredigend aan als Cruise hem op het eind in elkaar begint te slaan. Je haat Hoffman echt. Alleen de manier waarop hij dan eindelijk aan zijn eind komt is een beetje jammer. Het was zoveel bevredigender geweest als Cruise hem had mogen doodschieten, of misschien nog beter zijn vrouw. Dat Cruise denkt dat hij dood is en dat hij dan toch nog blijkt te leven om dan door Monaghan echt afgemaakt te worden. Maar nu ben ik een film aan het herschrijven die het uitstekend heeft gedaan zonder mijn hulp, en totdat ik heb bewezen ook een succesvol verhaal te kunnen schrijven die wordt geliefd door miljoenen heb ik niet echt een poot om op te staan.

Het hele stuk in de Vaticaanstad is het sterkste stuk in de film. Deel 4 en verder bestaan uit stukken van ongeveer 20 minuten waarbij ze vaak ook ergens moeten inbreken en spionage dingen moeten doen. Dit stuk in Vaticaanstad is het voorbeeld voor hoe deze scenes moeten zijn.

Dat je nooit weet wat de ‘Rabbit’s foot’ is is leuk gedaan. Opnieuw: het onderscheidt de films van zijn voorgangers. Je hoeft ook niet te weten wat het is. De film is even leuk zonder deze informatie. Het heeft ook iets Alfred Hitchcock-achtig (waarbij nummer 2 faalt in dat aspect flikt deel 3 het dan toch). Een pure MacGuffin. Ik keur het goed.

De scene waarbij Hunt zijn oude leerling, gespeeld door Keri Russell, moet bevrijden is voor het grootste gedeelte goed. Er zit alleen één stuk in waarbij ze net iets te hard proberen cool te zijn. Het is als Hunt wordt gevraagd hoeveel kogels hij nog heeft. Hij zegt ‘genoeg,’ richt vervolgens op een schurk, haalt de trekker over om te vuren, en na een enkel schot zegt hij ‘nu heb ik geen kogels meer’. Dat probeert net iets te hard om cool te doen. En daarmee faalt het. Grappig genoeg echter is twee seconde later een moment wat ik wel cool vind. Het is als Hunt een plakbom gooit als een boemerang die dan precies op een gastank terecht komt. Dat is komisch en tegelijk ook vet om te zien. Dat maakt het moment van eerder weer goed.

Dan nog over het eind van de film. Letterlijk de laatste scene waarin Hunt zijn vrouw voorstelt aan het IMF-team. Hartverwarmend… dat is alles wat ik heb te zeggen. Je gunt het Hunt en zijn vrouw om gelukkig te zijn, en dat het hele IMF-team ze het ook gunt maakt het alleen maar beter. Goede film, mooi eind. Ga hem met plezier nog vaker kijken.

Mission: Impossible II

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Dus ik heb net ‘Mission: Impossible II’ gekeken voor de tweede keer in mijn leven, en waarschijnlijk de laatste keer. Ik heb de film eenmaal eerder gezien alweer meer dan tien jaar geleden. Is het een goede film? Nee. Is de film zo slecht als ik hem mij herinner? Dat ook weer niet. Laat mij verder uitleggen.

Toen ik de film voor het eerst zag al die jaren geleden had ik twee duidelijk gedachten. Ik vond de film te verschillend van de eerste ‘Mission: Impossible’, en ik vond de film saai. Laat ik over beide stellingen schrijven.

Als eerste over dat de film zo anders is dan deel I. Ja, de film is anders. Dat hoeft niet slecht te zijn. Ik zie liever een vervolg dat iets nieuws probeert dan een vervolg die probeert het origineel dunnetjes over te doen omdat het bang is zijn publiek kwijt te raken. Dus in dat opzicht respecteer ik de film dat het anders durft te zijn. Maar ‘Mission: Impossible II’ is helaas niet “goed” anders. Het is “slecht” anders.

De eerste film is een combinatie van een spionage- en een kraakfilm (een film waarin iets moet worden gestolen). Ik ben verliefd geworden op de eerste film vanwege de spionage-elementen. Deel II is niets anders dan actie. Spionagefilm zou ik het niet noemen. Er zit heel weinig spionage in. Maar is de actie dan tenminste goed? Nee. De actie is oninteressant. Dat wat de film het hardst probeert goed te doen is gewoon niet boeiend om naar te kijken. Het is een film die je eenmaal kijkt op een regenachtige zondag omdat die toevallig op tv komt (als mensen op die manier nog films kijken). En vervolgens vergeet je de film ooit te hebben gezien. Het is een ondergemiddelde actiefilm.

Er zijn maar twee momenten waarbij mijn adrenaline een beetje op gang komt… en dat zijn de twee momenten waarop de ‘Mission: Impossible’-muziek speelt. Yep, het heeft niets te maken met wat ik zie op het scherm. Het is puur de muziek. En dan weet je dat een actiefilm slecht is. Dat is trouwens wel het enige goede wat ik over de film te zeggen heb. De muziek is geweldig, op al die dramatische onzin voor de vertraagde scenes na.

Dan over dat de film saai is. Ja, ik vind de film nog steeds saai. De actie maakt mij niet warm, zoals al geschreven, de romantiek spat niet van het scherm en de film is overdramatisch over dingen die totaal niet dramatisch zijn. In andere woorden: het weet geen enkele emotie op te roepen. De film doet niets met me. Het laat me koud. Er is daarom ook geen reden om de film ooit weer te zien. Toch moet ik toegeven dat ik niet continue op de klok zat te kijken hoe lang de film nog zou duren. Ik had wel verwacht dat te doen toen ik aan de film begon. Dus de film is ook weer niet zo saai. ‘Mission: Impossible II’ weet mijn aandacht te houden tot het eind. Dus in dat aspect is de film niet zo saai als ik mij herinner. Zoals geschreven: het is een ondergemiddelde actiefilm. Dat betekent niet dat het helemaal slecht is.

De vuistgevechten in de film zijn niet boeiend om naar te kijken. Groot probleem is dat Cruise perse moet laten zien dat hij “vechtkunst” heeft geleerd. En dat is met grote dikke aanhalingstekens! Probleem is namelijk dat deze nieuwe bewegingen niet zo cool zijn als Cruise denkt dat ze zijn. Maar het is nog erger dan dat. Cruise komt over als een klein kind die denkt karate te kunnen nadat hij ‘Bruce Lee’-film heeft gezien. Goed, zo erg is het ook niet, maar het zit er serieus niet ver van af. Het komt heel knullig en nep over. Ander probleem is dat het niet eens lachwekkend slecht is. Het is enkel saai, en dat doet een gevecht nooit ten goede.

Er wordt veel gebruik gemaakt van vertraging in de film, en dan heb ik het echt over heel veel vertraging. Maakt het de film spectaculairder of dramatischer om te zien? Nee. Nee, dat doet het niet. Het is zelfs hoogst irritant te noemen. Ik erger mij er al aan de tweede keer dat het gebeurt. En het gebeurt zo zo vaak. En dan proppen ze er ook nog overdramatische muziek onder. Het probeert zo hard om dramatisch te zijn, maar alles wat het is is saai. En dat is de grootste fout die een film kan maken. Een film kan goed zijn, of vermakelijk slecht, maar saai is nooit een goede weg om te nemen.

Wat mij verder sterk ergert is het syndroom van ‘niet geraakt kunnen worden’ die Hunt helaas heeft opgelopen in deze film. Mensen schieten met machinegeweren op de man slechts tien meter van hem vandaan en missen ieder schot. Maar Hunt heeft uiteraard maar één kogel nodig om de slechteriken uit te nemen. Als je dit doet in een film dan is voor de kijker de held onverslaanbaar. Hierdoor ben je bent nooit bang voor de held want hem kan toch niets overkomen. Dat is wat deel I, en IV en verder (deel III moet ik nog zien. Ik weet er weinig meer van af.) goed doen. Ja, Hunt overleeft het altijd, maar de man kan wel schade oplopen. Hunt moet stunts doen waarbij het voelt dat als hij één fout maakt dat het einde voor hem is. In deel II heb je nooit die angst. Hunt is superman. Hij is onverwoestbaar.

De ster van deze film is niet Cruise maar Ving Rhames. Hij heeft de enige grappige scene en iedere keer als hij op het scherm is krijg ik een glimlach. Een hele kleine glimlach misschien, maar wel een glimlach. Het is ook het enige personage in de film die consistent voelt met hoe hij in latere films is. Ethan Hunt, gespeeld door Cruise, voelt niet als dezelfde Hunt van de eerdere of latere films. Zijn manier van vechten, zijn manier van praten, de stunts die hij doet, veel aan hem is zo anders dan we kennen uit de andere films. Hier speelt Cruise zijn versie van John Rambo. In de andere films voelt Hunt aan als een echt persoon. Ja, hij doet ongelofelijke stunts, maar het voelt altijd als een laatste redmiddel die hij met angst op het hart doet omdat hij een mens is van vlees en bloed en kan sterven. In ‘Mission: Impossible II’ is hij een actieheld zoals we kennen van Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. Het is een totaal ander personage.

Dus wat is het oordeel? Zoals al geschreven: de film is een ondergemiddelde actiefilm. Het is het niet waard om te zien. Ik zou zeggen, sla ‘Mission: Impossible II’ lekker over. Kijk I en daarna III en verder. Er is niets van II dat je moet weten voor de andere films. Daarmee is het totaal nutteloos en kan beter vergeten worden.

Spoilerdeel

Het verhaal in de film is oké. Er is een ziekte die de mensheid kan uitnemen, klassiek verhaal. Zien we ook terug in bijvoorbeeld ‘No Time To Die’. Het is geen slecht idee. De film doet er alleen weinig interessants mee. Net zoals ik weinig interessants doe met deze alinea.

Dan over de chemie die Cruise heeft met Thandiwe Newton. Het is niet heel goed… in de eerste paar scenes. Het voelt erg ongeloofwaardig en veel te snel doorgedrukt dat deze twee verliefd op elkaar worden. Ook voel je je er ongemakkelijk bij. Het voelt geforceerd, of de acteurs worden gedwongen de scenes te spelen, maar eigenlijk geen zin hebben. Hier heb ik het vooral over Newton. Met dat gezegd te hebben moet ik toegeven dat na een paar scenes ik er iets meer in ging geloven dat deze twee een stel zijn. Vanaf de scene waar Cruise zegt ‘Voel je dan beter’ begin ik er in te geloven dat deze twee om elkaar geven. Maar toch passen de puzzelstukjes net niet. Die ongemakkelijke ondertoon blijft. Hierdoor is het niet prettig om naar deze liefde te kijken.

De enige actiescène die voor mij werkt is als Cruise inbreekt in het lab om het virus te vernietigen. Ik ben daadwerkelijk voor een korte tijd vermaakt. Heel even is de film niet zoo saai. Helaas is dit maar van korte duur. Vrij snel gaat de film over in het laatste gevecht met die verschrikkelijke vuistgevechten. En dan is er de motorachtervolging…

De motorachtervolging op het eind van de film is saai (hoe vaak heb ik het wordt saai nu niet al geschreven). Je hebt geen gevoel van hoge snelheid zoals de motorachtervolging in ‘Rogue Nation’. Voertuigen ontploffen ook onrealistisch vaak. De eerste keer dat het gebeurt moet ik lachen. Het slaat nergens op en maakt de actie niet spannender nog leuker. En de scene waarin Cruise op de benzineklep schiet van een auto denk ik bij mijzelf, dit is geen ‘Grand Theft Auto: San Andreas’ Cruise, maar schijnbaar wel want de auto ontploft. O… en de stunt met het mes dat bijna in zijn oog komt is ook niet boeiend om te zien. En dat is zonde, want de man was bereid mogelijk een oog te verliezen hiervoor. Als ook maar iets kleins fout was gegaan had hij nu geen rechter oog meer. Helaas was het voor niets.

De film maakt een referentie naar de Alfred Hitchcock film ‘To Catch a Thief’. Ik heb die film nooit gezien dus ik kan er weinig over zeggen. Maar één ding kan ik je wel zeggen: Hitchcock is niet wat in mij opkomt als ik ‘Mission: Impossible II’ kijk! En wat de F@#k doet Anthony Hopkins in een film als dit? Vrij random om opeens zo een goede acteur op het scherm te zien. Voelt als verspilling van groot talent. Maar dat somt ‘Mission: Impossible II’ perfect op is het niet: verspilling van groot talent.

Mission: Impossible

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Dan is het nu tijd om te schrijven over mijn favoriete filmserie. Let op! Niet mijn favoriete film. Geen van de ‘Mission: Impossible’-films is mijn favoriete film aller tijden. Maar alle films bij elkaar (min ‘Mission: Impossible II’) is mijn favoriete filmreeks. Voor deze recensie schrijf ik over de film waarmee het allemaal begint, het eerste zaadje dat uitgroeide tot een prachtige boom, de originele ‘Mission: Impossible’.

Onthoudt dat het alweer een goed aantal jaar geleden is dat ik ‘Mission: Impossible’ voor het laatst heb gezien. En uiteraard voor deze recensie keek ik hem opnieuw.

De eerste paar scenes in de film voelen traag aan. Het heeft ook niet het beste acteerwerk. Voor de eerste twee scenes voelt het of ik aan het kijken ben naar een middelbare school opvoering, geen grap. Even ben ik dan ook erg bang dat mijn herinnering aan de film beter is dan de film zelf. Toch kan ik snel rustig ademhalen. Zodra de actie start heeft de film diezelfde snelle stroming als vanaf film vier. (Vanaf deel vier vinden de films namelijk echt hun draai en worden geweldig.)

Het verhaal is lekker snel. We gaan van actiemoment naar actiemoment, met steeds een klein stuk tussendoor om even op adem te komen. Niet dat deze adempauzes nutteloos zijn voor het verhaal trouwens. Iedere scene telt.

Jammer is wel dat als je goed oplet tijdens de aftiteling aan het begin van de film dat je dan al een paar dingen weet die eigenlijk nog geheim moeten blijven.

Het koste mij meerdere keren kijken voor ik het hele verhaal begreep. Nu ik de film weer heb gezien ben ik er verbaasd over dat ik meerdere keren kijken nodig had. Het verhaal is niet heel ingewikkeld en alles wordt vrij duidelijk laten zien. Wel moet ik zeggen dat de film op één punt op een verwarrende manier informatie overbrengt. Dat is waar altijd de verwarring voor mij zat. Maar nu ik het verhaal volledig begrijp vind ik het helemaal niet zo verwarrend als ik vroeger dacht dat het was.

De film is een uur en vijftig minuten. Niet heel lang, en de film maakt goed gebruik van zijn tijd. Voor je het weet ben je alweer bij het eind. Net als delen vier en verder bestaat de hele film uit sterke stukken. Regisseur Stanley Kubrick zei ooit: ‘maak vijf sterke stukken van twintig minuten. Plak ze aan elkaar en je hebt een goede film.’ ‘Mission: Impossible’ doet precies dat. Het heeft een aantal sterke stukken van ieder ongeveer twintig minuten, die samen worden gebracht door een relatief simpel verhaal.

‘Mission: Impossible’ is een goede start van de filmreeks. Ik blijf wel van mening dat de films pas echt goed worden vanaf deel vier, maar deel één mag er zeker zijn. Het is misschien iets trager dan delen vier en verder, maar het is nog steeds genieten.

Spoilerdeel

De grote stunt in deze film is uiteraard Hunt die aan een touw hangt en de NOC-lijst moet downloaden van de computer. De hele scene is zonder muziek, en dat is precies juist. Het voert de spanning op tot een punt dat je bijna niet durft te ademen.

Ook de laatste actiescène bovenop de trein is goed. Ik heb vaker al gezegd dat als ik zie dat iets in een computer is gedaan het minder spannend is. Het is makkelijk te zien in deze scene dat ze niet echt bovenop een trein zijn. Ook de helikopter is duidelijk nep. Toch begint mijn hart sneller te kloppen tijdens het zien van deze scene. Ik denk dat er een mooie middenweg kan bestaan tussen echt en nep, en deze laatste actiescène bewandelt die prachtig. Het hele stuk met de helikopter in de tunnel tover een glimlach op mijn gezicht. En iedere keer als die ”Mission: Impossible”-muziek start krijg ik kippenvel. Het helpt zeker dat de muziek geweldig is, maar wat ik zie op het beeld helpt zeker mee.

Waar het verhaal voor mij altijd ingewikkeld werd was als Hunt in London weer ontmoet met Jim Phelps, gespeeld door Jon Voight. Dan zitten ze aan de koffie en Hunt realiseert zich opeens dat Phelps de dubbelspion is. We kijken mee met Hunt zijn gedachten. Als je dat eenmaal begrijpt is het heel makkelijk te volgen, maar het koste mij een paar keer kijken voor ik dat begreep.

Dat de eerste missie fout gaat, maar vooral dat bijna het hele team sterft, is een geweldige manier om de kijker te verrassen. Je verwacht dat de meeste die worden genoemd in de aftiteling, waarmee de film opent, er zullen zijn voor de gehele speeltijd van de film. Ze allemaal aan het begin dood te laten gaan is zet die Alfred Hitchcock zou maken. Heel vet dat de film dit durft te doen. Hierdoor is bijna niemand meer veilig. (de enige zekerheid is dat Tom Cruise wel zou blijven leven sinds hij de ster is. Niet dat dat erg is trouwens.)

Met het zien van deze film moet ik ook iets delen wat te maken heeft met ‘Mission: Impossible – Fallout’. In ‘Fallout’ speelt Vanessa Kirby de dochter van Max uit ‘Mission: Impossible’, gespeeld door Vanessa Redgrave. (de eerste keer toen ik “Fallout” zag begreep ik direct uit mijzelf dat Kirby de dochter speelde, om even mijn eigen ego te strelen). Maar wat ik wil zeggen, Vanessa Kirby weet in “Fallout” heel goed de manier van praten en doen van Redgrave na te doen. Dat realiseerde ik mij direct tijdens de eerste scene met Max in deze film. Heel goed gedaan door Vanessa Kirby. Ze speelt de dochter, dus ik weet ook wel dat ze niet Max hoeft na te doen, maar het is realistisch dat ze toch enigszins als haar moeder is.

Murder Mystery

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Sinds het zevende deel van de ‘Mission Impossible’-filmreeks bijna op Netlfix komt (staat er nu op trouwens) ben ik de oude films weer aan het kijken. Echter ben ik begonnen bij deel vier en vijf. Nu moet ik onder andere nog deel één tot drie weer kijken. Ik moet alleen toegeven dat ik daar een klein beetje tegenop zie (kuch kuch… ‘Mission: Impossible II’. God sta me bij). Voordat ik echter deze taak op mij neem heb ik besloten vanavond nog even wat simpel vermaak te kijken. Niet alleen dat, ik wil ook een korte film zien. Sinds ‘Murder Mystery’ maar 90 minuten duurt en ik heb genoten van de eerste twee keer kijken is het een makkelijke keuze.

Om met de deur in huis te vallen. Ik heb mij deze derde keer ook weer vermaakt met de film. Ik moet lachen om de simpele grappen. Wel moet ik zeggen dat het laatste deel van de film mij een beetje doet vervelen dit keer. Niet alles aan het laatste deel doet mij vervelen, maar wel een goed stuk. Het is niet zo erg dat ik niet tevreden naar de aftiteling kijk, maar ik vraag mij wel af of deze verveling iedere volgende keer dat ik de film kijk groter gaat worden. In andere woorden: gaat de film enkel maar minder zijn iedere keer dat ik hem nog kijk?

Het filmwerk is van goed niveau. Het is niets speciaals, maar tijdens het kijken zie je dat er wel duidelijk over na is gedacht hoe ieder shot gefilmd is. Er wordt goed gebruik gemaakt van in- en uitzoomen, composities zijn sterk en ook werkt de montage mee aan de humor. Het is goed degelijk vakwerk, en dat verdient zijn prees.

Jennifer Aniston en Adam Sandler spelen het hele getrouwde koppel van 15 jaar uitstekend. Je gelooft direct dat de twee al meer dan 15 jaar samen zijn. Ze kibbelen lekker veel met elkaar, maar op het eind geloof je dat de twee nog altijd diep verliefd zijn. Dit is een grote reden waarom de film werkt. Je kan lekker mee lachen over hun knullige argumenten, maar hun liefde zorgt er tegelijk voor dat je graag wilt dat beide een gelukkig eind krijgen. Je gunt het ze van harte.

Wat de film ook goed doet is de personages en hun dromen en problemen neerzetten in het begin van de film. De eerste vijf minuten leren we wat deze personages willen en wie ze zijn. Het is goed dat dit snel wordt vastgesteld. De film heeft daarna namelijk de vrijheid om zich vol op de humor te storten. We weten wat we moeten weten en boem… het verhaal begint.

Het mysterie zelf is oké. Misschien dat dit heel persoonlijk is, maar soms is het net iets gecompliceerd voor mij. Het is maar goed dat Aniston en Sandler alles aan het eind van de film uitleggen. Ik denk dat het antwoord op het mysterie moeilijk is te raden. Wel krijgt de film complimenten over dat veel van wat wordt gezegd door de film heen puzzelstukjes zijn die op het eind de gehele puzzel vormen. Dat laat de oplossing bevredigend voelen. Als op het laatste moment alles uit de hoge hoed wordt getrokken voel je je verraden, maar bij ‘Murder Mystery’ ben ik tevreden genoeg met de oplossing. Ik heb echter één ‘maar’ die ik graag uitleg in het spoilerdeel.

Toch kan ik zeggen dat je rustig ‘Murder Mystery’ kan aanzetten voor een avond ouderwets simpel vermaak. De grappen zijn leuk, het mysterie is spannend genoeg en de hoofdpersonen zijn sympathiek en grappig tegelijkertijd. Ik weet dat Sandler soms volledig de plank misslaat als het op komedie aankomt, maar geef ‘Murder Mystery’ een kans.

Spoilerdeel

De film doet sterk denken aan een andere film over een moord. Namelijk ‘Knives Out’. Beide films zijn uitgekomen in 2019. Het is dus onmogelijk dat één film van de ander heeft gestolen. Het is gewoon erg toevallig dat beide verhalen gaan over een rijke man die wordt vermoord nadat hij dreigt zijn eigen familie niets na te laten in zijn erfenis. Direct moet ik zeggen dat ‘Knives Out’ de betere film is van de twee. Dat doet niet af aan ‘Murder Mystery’, maar het is wel waar.

Over het mysterie. Ik heb de film net gezien, en ik ben alweer vergeten/begrijp niet meer, waarom de racecoureur, gespeeld door Luis Gerardo Méndez, mee helpt aan de moorden. Zelfs de uitleg van Aniston en Sandler op het eind is niet voldoende om mij dit te laten begrijpen. Dat maakt het eind net iets minder bevredigend. Toch denk ik niet dat de moordzaak te ingewikkeld is. Ik denk gewoon dat de film net even niet goed genoeg weet hoe in hapklare brokken de oplossing aan ons te voeren. Want, om terug te komen op ‘Knives Out’, die moordzaak heeft ook veel haken en ogen, maar ik herinner mij glashelder wie het heeft gedaan, waarom en ook alle twist die in de zaak zitten.

Dan nog even over het eind dat mij verveelt. Vanaf het moment dat Aniston de auto instapt van Luke Evans (de Britse man die ze op het vliegtuig ontmoet. Want laten we eerlijk zijn, de naam van zijn personage onthoud je niet). Vanaf dat moment tot het eind begint de film mij deze derde keer kijken te vervelen. Alleen de autoachtervolging weet even weer een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het helpt heel erg mee dat ‘Shoot to Thrill’ van ‘AC/DC’ speelt. De achtervolging zelf is oké, maar je voelt niet de snelheid waarop de auto’s rijden. Hierdoor gaat je bloed niet pompen, maar zoals al geschreven: het breng wel een glimlach op mijn gezicht.

Dan nog een laatste opmerking. Nadat Aniston en Sandler op het eind uitleggen wie de moordenaar is zegt de detective, gespeeld door Dany Boon, dat er bewijs nodig is, anders kan hij niets. Maar de hele film lang dreigt hij Aniston en Sandler naar de gevangenis te sturen voor de moorden zonder dat daar hard bewijs voor is. Dus de film spreekt zijn eigen logica tegen. Is het zo erg dat ik de film hierdoor slecht vindt, nee, zeer zeker niet, maar het valt wel op.