Simon Pegg

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One

Simon de Vries

Spoilervrij deel

Dus… eigenlijk was het de bedoeling dat ik nog een recensie schreef over ‘Mission: Impossible – Fallout’ voordat ik ‘Dead Reckoning Part One’ deed. Alleen was Netflix verwarrend. Netflix gaf het nieuws dat deel 1 tot 3 zou worden verwijderd. Hierdoor dacht ik dat ‘ Fallout’ nog wel even zou blijven staan, maar dat was niet het geval. Dus ‘Fallout’ heb je nog tegoed van mij.

Ook moet ik melden dat het eigenlijk mijn doel was dit jaar iedere zondag een recensie te publiceren. Alleen heb ik het vorige zondag niet gedaan. Ik was er zo uit dat ik even niet de energie had.

Maar goed. ‘Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One’ dus.

Laat me beginnen met zeggen dat de film twee uur en drie kwartier duurt. Van mij had die speeltijd dubbel zo lang mogen zijn. Ik kijk met plezier een zes uur durende ‘Mission: Impossible’-film. Met dat gezegd te hebben. Ik heb de film ondertussen een paar keer meer gezien, en iedere keer kijken voelt de film net even wat langer aan. Toch blijf ik erbij dat als de aankomende deel twee zes uur duurt ik een gelukkige man ben, ondanks dat ik weet mijn plas niet te kunnen inhouden voor zo lang.

De film heeft meerdere sterke actiemomenten. Er is geen duidelijke winnaar. Niet één actiescène die duidelijk boven de rest staat. De stunts zijn even sterk als altijd en ook super creatief. Geen enkele twee actiescènes voelt hetzelfde. Enige probleem dat ik heb is dat de stunt waarmee ze reclame maakte voor deze film de minst spectaculaire stunt is in de film. Het is nog steeds leuk om te zien, maar het is wel het minst.

Dan over de schurk. De schurk in deze film is sterk. Uiteraard zal ik niets verklappen, maar Hunt en zijn vrienden hebben nog nooit tegen zo een gevaarlijke schurk gevochten. Dit is de gevaarlijkste schurk omdat hij koel en gecalculeerd is. Het is als een schaker die altijd vijf zetten op jou voor is. Hierdoor is het zeker de moeilijkste schurk uit de hele filmreeks om te verslaan.

Voor al mijn lof heb ik wel één “maar”. Ondanks dat ik tevreden ben met de lange speeltijd, is er wel een ding waarvan ik denk dat ze één of twee scenes hadden kunnen knippen. Door de film heen zitten deze momenten waar de personages in een kamer zijn en met elkaar praten. Vaak om meer invulling te geven, ik denk om de kijker de beste kans te geven het verhaal te begrijpen. ‘Dead Reckoning Part One’ is (op misschien de eerste ‘Mission: Impossible’ na) het meest gecompliceerd qua verhaal. Alleen zijn er meerdere van deze praat scenes waarop de personages moeten delen hoe gevaarlijk de situatie dit keer is. Eigenlijk om ons meerdere keren twee boodschappen over te brengen: 1. Nu staat echt de hele wereld op het spel. 2. Nu is het echt persoonlijk voor Ethan Hunt. Na een paar keer ditzelfde gesprek te hebben gehoord in verschillende scenes reageer je uiteindelijk met: ‘ik begrijp het nu wel.’ Gelukkig is de film nog steeds een feest om te zien.

En dan is er nog iets anders dat opvalt. Iets dat totaal niet stoort, en geen probleem is, maar Cruise begint in ‘Dead Reckoning Part One’ toch een klein beetje zijn leeftijd te laten zien. De rimpels op zijn gezicht beginnen te vormen. Wat hierdoor ook opvalt is dat Cruise een goed stuk ouders is dan Rebecca Ferguson. Ze zijn schattig samen, en je gelooft in hun romantiek, maar de leeftijd begint zichtbaar te worden. Dat is wat ik heb te zeggen daarover.

Kijk ‘Dead Reckoning Part One’ vooral. Het is een sterke film en als je klaar bent wil je direct deel twee zien.

Spoilerdeel

De grote stunt in deze film is de sprong van de berg met de motor. Wat ik jammer vind is dat deze stunt de scene is waarmee ze reclame maakte. De poster in de bioscoop liet de stunt zien. Voor films die ik zeker ga kijken probeer ik van te voren zo min mogelijk te weten. Ik wist van tevoren al dat deze stunt kwam, en dat vond ik jammer. De stunt zelf is oké, ondanks dat het dus de minste boeiendste stunt is in de film. Het laat niet de adrenaline pompen die ontstond bij de opening scene met het vliegtuig in ‘Rogue Nation’, maar het was nog altijd leuk om te zien. Het helpt ook mee dat ze het over een komische boeg gooien. Hierdoor kan je de stunt vergeven niet de meest spectaculairste stunt te zijn in de filmreeks.

Ik ben er bijna honderd procent zeker van dat de achtervolging in Rome ode brengt aan James Bond. Hunt en Grace die aan elkaar vast geboeid zitten als Bond en Wai Lin in ‘Tomorrow Never Dies’ en dan de gele kleine auto net als de gele Kever in ‘For Your Eyes Only’. En wat een leuke achtervolging maakt het. Het enige wat zwak is, is dat Hunt op het eind van de achtervolging magisch de auto ontsnapt voor het wordt geraakt door de metro. Neem een andere Bond-film als voorbeeld: ‘Skyfall’. Daarin zie je hoe Bond ternauwernood ontsnapt aan een naderende metro. Door het moment te laten zien waarop hij ontsnapt, vlak voor de metro hem raakt, laat je de kijker zijn adem inhouden van spanning. In ‘Dead Reckoning Part One’ zie je de ontsnapping niet. Dat voelt zwak. Je mist het belangrijkste moment.

Slim bedacht is de “self fulfilling prophecy” die ontstaat op het eind van de film. Gabriel probeert de Aziatische vrouw, Paris genaamd, te doden omdat ze hem zal verbaden en Hunt zal helpen. En omdat Gabriel haar probeert te vermoorden besluit ze Hunt te helpen. Laat je inderdaad denken dat alles vast staat. Net als de sleutel. Gabriel kreeg inderdaad de sleutel in handen op de trein. Dat het maar voor korte duur was wist hij niet, maar toch is alles wat hij zegt uitgekomen.

Nu we het toch over de schurk Gabriel hebben. Als Hunt toch besluit Gabriel dood te steken bovenop de trein. Je begrijpt volledig zijn keuze. De glimlach die Gabriel krijgt als hij denkt dat Hunt hem niet dood zal steken laat je extreme haat voelen naar hem. Je wilt op dat moment dat Hunt hem doodsteekt ondanks dat Hunt daarmee de hele missie in gevaar brengt.

Dat Ilsa Faust sterft is een sterke zet. Zo houdt je iedereen op de tenen voor wat mogelijk verder gaat gebeuren. Je weet nooit wie de volgende gaat zijn. Wat ook sterk is is de relatie die Hunt en Faust hebben. Ze zijn een schattig stel samen en je hoopt echt dat het wat wordt. Dat ze moet sterven is dus verdrietig om meerdere redenen.

En wat een geweldige acteerprestatie van Vanessa Kirby. Zij moet voor een deel van het eind van de film Hayley Atwell spelen die haar masker draagt. Let goed op als Kirby de deur van de treincoupé opent. De manier waarop ze met haar gezicht acteert is precies hoe Atwell emotie overbrengt met haar gezicht. Je gelooft direct dat het Atwell is met een masker op. En dat we maar liefst drie keer teruggaan naar de echte Kirby die wakker wordt en dan weer omvalt laat mij driemaal lachen en maakt het eind zeker spannend.

En over het eind gesproken. De hele scene in de trein is uitmuntend. Vooral als de wagons één voor één van de brug vallen en ze moeten klimmen voor hun leven. Samen met de scene in het vliegveld is dat wat ik heb onthouden van mijn eerste keer kijken. En ook het feest in Venetië trouwens. En de dood van Ilsa Faust. En Kirby die Atwell speelt met een masker op. In andere woorden: er zijn zoveel memorabele scenes dat ik de film nog wel honderd keer over ga kijken in de jaren die volgen. Kan niet wachten voor deel twee. Dit is Simon, over en uit.

Mission: Impossible – Rogue Nation

Simon de Vries

Spoilervrij deel

‘Mission: Impossible – Rogue Nation’, het vijfde deel in de serie en o zo goed. Net als deel 4 is deel 5 een ideale mix van actie, humor en spanning. Ook moet ik er direct bij melden dat deze film mooi is gefilmd. Iedere scene is over nagedacht. Er wordt vooral mooi gebruik gemaakt van kleur.

Ten eerste over de nieuwste aanwinst aan het team: Rebecca Ferguson als Ilsa Faust. Tom Cruise en Rebecca Ferguson hebben goede chemie samen. Je gelooft makkelijk dat deze twee samen een relatie hadden kunnen beginnen als ze niet in de situatie zaten waarin ze zitten.

Ook sterk is dat je voor lange tijd niet precies weet aan welke kant Faust staat. De film blijft voor een lange tijd heen en weer gaan. Spannender hadden ze dit plotelement niet kunnen maken.

Verder is de rest van de groep ook weer op hun best. Simon Pegg, Ving Rhames en Tom Cruise zijn een hechte vriendengroep op het scherm. Ik gok dat dit komt omdat de drie in werkelijkheid ook vrienden zijn. Al zie ik Ving Rhames weinig terug in interviews voor de films.

Al het reizen van plek naar plek helpt de film. Hierdoor voelt de film internationaal, waardoor het echt voelt of de schurk de hele wereld als zijn doel ziet.

Meer heb ik niet te zeggen zonder spoilers in te gaan. Kijk ‘Mission: Impossible – Rogue Nation’ als je hem nog niet hebt gezien. Goede film. Kijkt lekker weg. Ga hem hem nog vaker kijken.

Spoilerdeel

Ik ga praten over een paar actiescènes

Laat mij beginnen over een grote gemiste kans. Dit gaat over het stuk waar Cruise de waterkoeling in springt van een grote computer. Voor deze stunt had hij geleerd om zijn adem voor vijf minuten in te houden. Erg indrukwekkend. Je zou daarom verwachten dat de hele scene één lange shot zou zijn. Dan zou je de ademnood echt voelen. Maar nee, het is opgenomen met shots die om de maximaal tien seconden naar een ader shot gaan. Waarom is het dan nodig dat hij leert zijn adem vijf minuten in te houden? Je hoeft het maar tien seconden te doen voor enkel shot, en daarna kan je ademhalen voor het volgende shot filmt. Deze, ik kan mijn adem vijf minuten inhouden, is puur nutteloos en enkel naar buiten gecommuniceerd om meer kijkers te werven. Het heeft totaal geen effect op de film en is daarmee nutteloos. Een grote gemiste kans. Had het in een enkel shot gedaan… dat is alles wat ik daarover heb te zeggen. Ook is duidelijk te zien dat veel binnenin deze computer gemaakt is in een computer. Dit leidt af. Was het echt een kleine moeite geweest dit ding echt te bouwen. Ze hebben miljoenen. Ik begrijp dat dit makkelijker is, maar Cruise heeft aan de buitenkant van een vliegtuig gehangen voor deze film. Zeg me niet dat ze voor deze scene opeens voor de makkelijke weg kozen.

De stunt met het vliegtuig daarentegen is fenomenaal. Je ziet duidelijk dat het echt is en daarmee had het geen betere start van de film kunnen zijn. Daarmee komt echter wel probleem. Net als de vorige film voelt het eind van “Rogue Nation” kleinschalig. Maar sinds ze de film beginnen met de vliegtuigstunt voelt de film een beetje achterstevoren aan. Meestal bewaar je het spectaculairste voor het eind van het verhaal, niet het begin. Toch stoort dit niet. Het is een goed eind, alleen ook heel simpel.

De motorachtervolging op de snelweg laat je adrenaline stromen. Je voelt de snelheid waarop de motors rijden. Hierdoor voel je ook het gevaar waarin Hunt verkeerd. Het enige wat een beetje afdoet is dat Hunt op het eind praktisch verongelukt als hij Faust moet vermijden en dit overleefd met als grootste letsel zand in zijn haar.

Deze film bestaat uit meerdere geweldige scenes achter elkaar. Maar het hele stuk in het Opera gebouw is misschien wel het meest memorabel stuk in de film. Het is spannend, grappig en een geweldig concept voor een spionageverhaal. Iemand heeft mij ooit vertelt dat dit stuk uit een Alfred Hitchcock-film komt, maar dat maakt mij niet uit. Het is zo een goed concept dat ik blij ben dat ze het hebben gestolen.

Het hele stuk met de premier van Engeland is sterk. Het komt echt als een verrassing voor mij de eerste keer kijken dat Atlee eigenlijk Hunt is met een masker. Ook dat de premier weet over Rogue Nation is goed gedaan. Het is een scene die een goed stuk informatie moet overbrengen en dit doet het op een manier zonder af te doen aan spanning.

Dan over het voorafgaande stuk waarbij Hunt zegt tegen William Brandt, gespeeld door Jeremy Renner, zegt ‘Zie je niet dat dit de enige optie is,’ als hij voorstelt om de Engelse premier te ontvoeren. Hij komt lichtelijk over als iemand die niet meer realistisch kan denken. Daardoor is de volgende scene waarbij Jeremy Renner Alec Baldwin belt om zijn vrienden te “verraden” extra geloofwaardig. De eerste keer kijken geloof ik echt dat Renner het meent als hij Baldwin belt. Kan niet anders zeggen dan dat de film heel goed is om iedere twist te verbergen.

Dan een punt dat mij is vertelt door iemand die beter oplet dan ik. Hunt werkt in de meeste Impossible-films buiten de IMF om. Hij gaat “rogue” zoals ze dat noemen in het Engels. Dit is waar, toch stoort het niet. Als dat nodig is voor het verhaal dan is dat nodig. En het verhaal is zo sterk dat het mij geen seconde ergert.

Leuk dat de grap er weer in zit met Cruise die vecht tegen een man die een goede kop groter is dan hij. Ook de grap waarbij hij over de auto stuntelt vlak nadat hij bijna verdrinkt is leuk. Ik weet bijna zeker dat dit er puur in zit omdat Cruise is vertelt door zijn PR team dat het hem wat meer sympathiek maakt als hij zelfspot toont. Verhalen gaan rond over dat Cruise zelf het script van de film ‘The Mummy’ uit 2017 heeft aangepast zodat het verhaal meer om hem draait en hij meer in de film zit. De man heeft duidelijk nog steeds een groot ego, hij weet het alleen beter te verbergen vanaf ‘Mission: Impossible’ nummer vier. Toch helpt het bij de humor, en dat is altijd goed.

Dan iets waar ik mij altijd aan erger. Het stuk aan het begin van de film waarbij Hunt hulp krijgt te ontsnappen van Faust. Hij rent weg in een rechte gang terwijl slechteriken op hem schieten met automatische geweren en hij wordt nul keer geraakt. Dat is ongeloofwaardig. Het is het enige deel in de film dat mij echt negatief stoort. En het was zo makkelijk op te lossen. Laat hem direct een bocht omgaan, veilig van de kogels. Ik begrijp dat dit er spectaculairder uitziet… toch is het stom.

Maar anders dan dat is ‘Rogue Nation’ een geweldige actie- en spionagefilm. Zeker het kijken waard.

Mission: Impossible – Ghost Protocol

Simon de Vries

Spoilervrij deel

‘Mission: Impossible – Ghost Protocol’ is een enorme stap vooruit in de serie. Van de eerste vier delen is dit verweeg het beste. Waarom?

Laat mij beginnen met het belangrijkste: De verhoudingen in deze film zijn anders. We volgen in ‘Ghost Protocol’ een team dat wordt geleid door Tom Cruise. Uiteraard was dit ook al gaande in de eerste drie delen, maar nu voelt het voor het eerst goed gebalanceerd. Cruise is niet meer de belangrijkste persoon in de film. Iedereen binnen het team is gelijk. Cruise heeft zijn ego voor het grootste gedeelte geparkeerd. Dit helpt heel erg in het voordeel van de film. Cruise kan nog steeds zijn stunts doen en een alleskunner zijn zonder dat het afleidt.

Uiteraard moet ik ook praten over de stunts. Gruwelijk. Dat is alles wat ik heb te zeggen. Meer dan tien jaar later zijn de actiescènes in deze film nog altijd ongeëvenaard. Wat ook meehelpt is de manier waarop het gefilmd is. Het filmwerk maakt stunts nog spannender dan ze al zijn. Tegelijk echter weet het ook nog humor in de mix te gooien. Het heeft zijn cake en eet het aan beide kanten. En de film hoeft geen boete te betalen daarvoor.

Dan even over de humor zelf. Bijna iedere grap raakt. Soms moet ik er enkel van grinniken, soms laat ik een kleine lach, maar iedere grap doet iets bij me.

De hele film is een aaneenschakeling van goede humor en actie, met zelfs nog een klein beetje drama. In mijn ‘Bourne Identity’-recensie, nu alweer een goede tijd geleden, heb ik geschreven dat iedere scene in die film memorabel is. De film heeft geniale scene na geniale scene helemaal tot aan het eind. ‘Mission: Impossible – Ghost Protocol’ is hetzelfde. Er zit geen een scene tussen waarvan ik denk, die heb ik al vaak genoeg gezien. En ik heb de film nu denk ik minimaal al tien keer gezien.

Het acteerwerk is ook uitmuntend. Er zit (bijna) geen zwakke opvoering in. Zelfs iemand als Simon Pegg. Hij is er duidelijk voor de humor, maar de man weet ook op de juiste momenten serieus te zijn en op de juiste momenten mee te doen aan de actie. Hierdoor voelt hij als een echt persoon en als een gelijke binnen het team. niet een flauw excuus voor enkel wat grappen.

Het enige wat niet zo sterk is aan de film is de schurk. Michael Nyqvist speelt hem. Ik weet dat Nyqvist een memorabele schurk kan spelen. Zo speelt hij er namelijk een in ‘John Wick’, en goed ook, maar in ‘Ghost Protocol’ is hij heel erg matig. Hij is niet slecht, maar er is ook niets aan hem waardoor ik hem herinner. Je vergeet hem direct als je klaar bent met kijken.

Toch kan ik niets anders doen dan positief schrijven over deze film. Alles aan de film werkt – behalve de schurk. Met ‘Ghost Protocol’ heeft de serie echt zijn draai gevonden. En het mooiste is, het wordt alleen nog maar beter van hier, maar dat is een verhaal voor de volgende keer.

Spoilerdeel

De film weet heel goed spanning op te bouwen. Een goed voorbeeld is als ze een scherm hebben opgezet om een bewaker van een hal te doen misleiden dat ze niet in de hal staan. Dit hele gedeelte is zonder muziek. Het zou heel makkelijk zijn om er een spannend muziekje onder te gooien met de gedachte dat dat het spannender maakt, maar het is juist de stilte waardoor de spanning echt niet meer te houden is. Hierdoor is het een van de krachtigste scenes uit de film. En dat zegt wat want de hele film is krachtig.

Bij het klimmen van de Burj Khalifa in Dubai voel je de hoogte. Mijn bilspieren knijpen samen iedere keer als Cruise naar buiten stapt. Het is verschrikkelijk spannend. Dat er ook nog goede humor is tijdens deze actiescène brengt de scene naar een ongekende hoogte.

Dan toch nog over iets wat minder is. Tijdens de achtervolging na het klimmen van de Burj Khalifa wordt op het eind een masker afgetrokken. Het koste mij meerdere keren kijken om te beseffen dat het Nyqvist is die een masker draagt. Dat laat zien hoe weinig Nyqvist als schurk een indruk maakt in de film. De eerste paar keer kijken wist ik nooit wat er nu precies aan de hand was. Ik begreep ook niet als wie Nyqvist zich voordeed door het dragen van het masker, en ik wist niet dat het Nyqvist was toen hij het masker aftrok. Opnieuw: het enige zwakke aan de film is de schurk.

Ik heb al vaker geschreven dat als ik zie dat iets in de computer is gedaan ik het direct minder spannend vind. ‘Ghost Protocol’ weet een perfecte mix te vinden tussen computeranimatie en echte dingen. De Kremlin tijdens de explosie ziet er duidelijk nep uit. Toch heb ik er niets over te klagen. Ik ben niet tegen computeranimatie. Ik vind gewoon dat overmatig gebruik, vooral in actiescènes, mij stoort. ‘Ghost Protocol’ weet perfect wanneer het echt moet zijn en wanneer het animatie kan gebruiken. Maar de hele ‘Mission: Impossible’-serie weet dat vrij goed. Denk bijvoorbeeld aan toen ik schreef dat de laatste scene bovenop de trein in ‘Mission: Impossible I’ spannend was ondanks dat veel duidelijk in een computer is gedaan.

Als je ook maar één van de drie eerste ‘Mission: Impossible’-films goed vind kan ik je zeker ‘Ghost Protocol’ aanraden. Het is op alle vlakken beter dan zijn voorgangers. Kijken dus.

Mission: Impossible III

Simon de Vries

Spoilervrij deel

O ja… vanaf nu begint de serie echt goed te worden. ‘Mission: Impossible III’ is een geweldige mix van spionage en actie. Het mist misschien nog de scherpe momenten met humor en indrukwekkende stunts, maar anders dan dat is ‘Mission: Impossible III’ de blauwdruk waarop de rest van de serie niet alleen bouwt, maar ook aanscherpt en verbeterd. Maar laten we voor nu maar enkel praten over deel 3.

Ik begin met Tom Cruise. Cruise speelt de alledaagse charmante man geweldig. Je gunt het Cruise in deze film echt om een gelukkig eind te hebben. Ik vind persoonlijk dat Cruise als acteur ondergewaardeerd is. Het is jammer dat de man tegenwoordig voornamelijk kiest om de stoere alleskunner te spelen. De man die altijd het beste is in zijn vak. Want Cruise kan zeker meer dan dat. Zoals zelfingenomen personages als in ‘Rain Man’ en ‘Magnolia’, maar ook de alledaagse man zoals in ‘Risky Business’ en nu in ‘Mission: Impossible III’.

Ook komt het geloofwaardig over dat Ethan Hunt uit deel 1 kan transformeren naar deze Hunt uit deel 3, sinds ik in mijn recensie over 2 heb geklaagd dat die Hunt niet als dezelfde persoon voelt. Deze Hunt bewandelt de perfecte middenweg tussen actie, realisme en de man die alles kan. Het is duidelijk dat ook de filmmakers begrijpen dat dit perfectie is, want Hunt zal niet veel meer veranderen na deze film.

Dan over de andere acteurs. Te beginnen met Michelle Monaghan. Monaghan en Cruise zijn vuurwerk samen. Je gelooft honderd procent dat deze twee voor elkaar zijn gemaakt. Nog knapper is dat vanaf de eerste scene je direct gelooft in hun relatie. We hebben geen lange scenes nodig om de personages uit te bouwen en op die manier langzaam er in te geloven dat ze verliefd zijn. Het is direct geloofwaardig en voelt natuurlijk aan. Hierdoor kan de film lekker snel naar de spionage en actie gaan, zonder dat het inlevert in spanning als de personages later in gevaar komen.

Jonathan Rhys Meyers en Maggie Q, die beide Hunt helpen op zijn missies in deze film, krijgen weinig kans om een indruk achter te laten. Er is maar een enkele scene waarbij ze een klein ademmoment krijgen en je ze bijna iets beter leert kennen, maar dan neemt de actie over voordat dat gebeurd. Het is vreemd. Want in bijvoorbeeld ‘Ghost Protocol’ krijgen de personages die Hunt helpen op zijn missie ook weinig ademmoment om te laten zien wie ze zijn, maar op de een of andere manier blijven die personages mij meer bij. Ik denk dat het komt omdat die personages iets meer bij de missies betrokken zijn en via hun manier van doen en praten zo een indruk kunnen achterlaten.

Neemt bijvoorbeeld Simon Pegg als Benji. Hij zit niet veel in deze film, en je zal hem zo weer vergeten. In deel 4 en verder krijgt hij kans toch een te laten zien hoe en wie hij is. Dit zit hem in de kleine momenten. Hoe hij zich bijvoorbeeld gedraagt terwijl hij bezig is met de missie.(spoilermoment voor ‘Ghost Protocol’ in deze laatste zin). Denk aan hoe hij praat en doet als hij samen met Cruise vermomt het Kremlin van Moskou inloopt.

Je leert zo veel over Benji door wat hij zegt en hoe hij het zegt. En nog genialer is dat dit gebeurd terwijl de scene uitspeelt. Er is geen moment nodig waar de personages rond een tafel zitten en elkaar beter leren kennen. Terwijl ze hun missie doen leren we de personages beter kennen. In deel 3 doen ze hun missie, maar leren we niets over de personages. Het is niet erg, maar je realiseert je hierdoor duidelijk dat vanaf deel 4 de films veel slimmer in elkaar zitten.

Dan over de schurk. Philip Seymour Hoffman is de beste schurk in de hele filmreeks tot nu toe. Sean Harris in deel 4 en 5 is ook goed, maar Hoffman is net een stapje verder. Je wilt op het eind echt graag zien dat hij wordt verslagen. Hij speelt zijn rol cool en gecalculeerd. Een echte psychopaat. Ik denk dat Harris de meest intimiderende schurk is in de serie, maar Hoffman is de engste schurk. Je wilt geen ruzie met hem. Je weet dat hij alles van je afpakt en je laat lijden op de rand van de dood terwijl iedereen van wie wie houdt voor je ogen wordt gemarteld. Dat is een enge schurk.

Dan iets wat ik minder vind aan de film. Alle kleur is uit de film gehaald. Dit was standaard in films rond 2005, maar ik ben er nooit een fan van geweest. Deel 4 en later behouden de kleuren niet alleen, ze gebruiken ze om prachtige beelden te geven. Dat is veel mooier en plezieriger om naar te kijken. Verder word ik ook een beetje claustrofobisch van alle close-ups in de films van gezichten. Het irriteert mij om de een of andere reden. Het is zeker niet zo erg dat het de scenes verpest, maar ik ben blij dat ze dit enkel voor deze film hebben gedaan. Het helpt wel om de film uniek te doen aanvoelen vergeleken met 1 en 2. En daar moet ik opnieuw respect voor geven.

Hoewel ik denk dat ze vanaf deel 4 de formule perfectioneren is deel 3 de geniale blauwdruk die de films zullen volgen. Een hele sterke film met sterke acteurs. Zeker het kijken waard.

Spoilerdeel

Om toch nog een klein stuk over Hoffman te schrijven. Het voelt zo bevredigend aan als Cruise hem op het eind in elkaar begint te slaan. Je haat Hoffman echt. Alleen de manier waarop hij dan eindelijk aan zijn eind komt is een beetje jammer. Het was zoveel bevredigender geweest als Cruise hem had mogen doodschieten, of misschien nog beter zijn vrouw. Dat Cruise denkt dat hij dood is en dat hij dan toch nog blijkt te leven om dan door Monaghan echt afgemaakt te worden. Maar nu ben ik een film aan het herschrijven die het uitstekend heeft gedaan zonder mijn hulp, en totdat ik heb bewezen ook een succesvol verhaal te kunnen schrijven die wordt geliefd door miljoenen heb ik niet echt een poot om op te staan.

Het hele stuk in de Vaticaanstad is het sterkste stuk in de film. Deel 4 en verder bestaan uit stukken van ongeveer 20 minuten waarbij ze vaak ook ergens moeten inbreken en spionage dingen moeten doen. Dit stuk in Vaticaanstad is het voorbeeld voor hoe deze scenes moeten zijn.

Dat je nooit weet wat de ‘Rabbit’s foot’ is is leuk gedaan. Opnieuw: het onderscheidt de films van zijn voorgangers. Je hoeft ook niet te weten wat het is. De film is even leuk zonder deze informatie. Het heeft ook iets Alfred Hitchcock-achtig (waarbij nummer 2 faalt in dat aspect flikt deel 3 het dan toch). Een pure MacGuffin. Ik keur het goed.

De scene waarbij Hunt zijn oude leerling, gespeeld door Keri Russell, moet bevrijden is voor het grootste gedeelte goed. Er zit alleen één stuk in waarbij ze net iets te hard proberen cool te zijn. Het is als Hunt wordt gevraagd hoeveel kogels hij nog heeft. Hij zegt ‘genoeg,’ richt vervolgens op een schurk, haalt de trekker over om te vuren, en na een enkel schot zegt hij ‘nu heb ik geen kogels meer’. Dat probeert net iets te hard om cool te doen. En daarmee faalt het. Grappig genoeg echter is twee seconde later een moment wat ik wel cool vind. Het is als Hunt een plakbom gooit als een boemerang die dan precies op een gastank terecht komt. Dat is komisch en tegelijk ook vet om te zien. Dat maakt het moment van eerder weer goed.

Dan nog over het eind van de film. Letterlijk de laatste scene waarin Hunt zijn vrouw voorstelt aan het IMF-team. Hartverwarmend… dat is alles wat ik heb te zeggen. Je gunt het Hunt en zijn vrouw om gelukkig te zijn, en dat het hele IMF-team ze het ook gunt maakt het alleen maar beter. Goede film, mooi eind. Ga hem met plezier nog vaker kijken.